شمارهٔ ۴۷۵

آتشین مرغ دلم چون به سخن می آید شمع سان آتشم از دل به دهن می آید من نخواهم که شکایت بنویسم که قلم آتشی دارد و هرشب به سخن می آید از شهیدان خوددار خواسته باشی تو نشان کشته عشق تو دودش ز کفن می آید هرکه در چاه غم عشق چو یوسف افتاد نتوان گفت که عارش ز رسن می آید صحبتش یافته اصحاب ولیکن به لباس بوی رحمٰن سوی احمد ز یمن می آید کرم شب تاب مزن لاف بر ماه تمام کی خسی جلوه کنان سوی چمن می آید قدر نشناخته یاران ز پیمبر غم نیست مژده اکنون که اویسی ز قرن می آید شکرستان لبت خال سیاهی بگرفت جای طوطی ز چه مأوای زغن می آید دل در آن حلقه خط مانده و بیرون نرود مور بیچاره برون کی ز لگن می آید آهوان تو دوجین مشک به دنباله کشند این خطا گفت که این ها ز ختن می آید ای بسا داغ که بر خاک گذارد سلمی تا دگرباره سوی ربع و دمن می آید مطلب کار علی را تو ز یاران دگر کار مردان تو نگویی که ز زن می آید روح آشفته چو پرواز کند سوی نجف چون غریبی است که او سوی وطن می آید چون حسین و حسنش هست شفیع عرصات روسیه رفته و با وجه حسن می آید