شمارهٔ ۵۲۳

یاد آن نوشین دهانم کام شیرین می کند می کشان را یاد باده بزم رنگین می کند خنجر خونریز جلادان نکرده با کسی آنچه با من ساعد و دست نگارین می کند تلخ کامی کی بماند در لحد فرهاد را گر کسش تلقین به بالین نام شیرین می کند چین اگر مشکین بود از ناف آهویی و بس چین یک مویت همه آفاق مشکین می کند کار تو با یار تو اندر میان دارد مهم حاش لله یاد اگر از یار پارین می کند حبذا نقش بدیعی کز صفای منظرش نقشبند صنع بر خود فخر و تحسین می کند خنجر مژگان بود کافی به قتل عاشقان رنجه بر قتلم چرا او دست سیمین می کند شاید ار بخشد گنه آشفته را دارای حشر کاو مدیح مرتضی آن داور دین می کند دولت شه را دعا باشد سزا صبح و مسا این دعا را چون ملک پیوسته آمین می کند