شمارهٔ ۶۴۶

ای رفته و باز آمده سرمست و غضبناک از مهر تو برگردم با کین تو حاشاک مخضوب بود ناخنت ای پنجه سیمین تا خون کرا خورده ای ای ترک غضبناک مردم هم صید تو چه پروای وحوش است هشدار کز انبوه سران خم شده فتراک صوفی ز خم صاف محبت قدحی نوش کان می کند آیینه ات از زنگ هوس پاک جان رفت و سرم بر سر سودای تو لیکن سودای تو از سر ننهد طبع هوسناک پنداشته ام عشقش و گویند هوس بود افسوس که نشناخته ام زهر ز تریاک مه کرد در و بام تو هرشب به طوافت خورشید نهد روی به درگاه تو بر خاک از خضر طلبکار شدم آب بقا را خط تو اشارت به لبت کرد که هٰذاک در کعبه بود دل همه گر نقش بتانست آشفته همی گفت به تو نعبد ایاک ای شیر خدا مظهر حق در تو گریزیم لامهرب لامنجاء لا ملجاء الاک