شمارهٔ ۶۵۹

می رفت و هزار دل دنبال سرپنجه ز خون مرد و زن آل سمین ذقنش چو چاه بیژن گیسوش کمند رستم زال می رفت چو آهوان وحشی می کرد گهی نظر به دنبال می کرد گه از مژه اشارت می ریخت ز چشم خلق قیفال می رفت الف صفت مجرد زلفش به قفا خمیده چون دال چون سایه منش دویدم از پی در پای فتادمش چو خلخال گفتم مرو ای روان عشاق گفتم مرو ای همای اقبال تو رفتی و دیده ماند بی نور تو جانی و بی تو تن بزلزال گر مطلب تست خون عاشق برخیز چه می کنی تو احمال من بسمل و غافل است صیاد گو شیر بدردم به چنگال خم کرد کمان ابروان را بگذاشت در او خدنگ قتال گفتا بگذار دامنم را ورنه کنمت ز خون قبا آل آشفته تو بسته کمندی ای صعوه چه می زنی پر و بال چون عشق به زورمندی آمد از کار افتاد عقل فعال بر دامن مرتضی بزن چنگ بنشین همه عمر فارغ البال