شمارهٔ ۷۲۶

ما ز ازل رند و مست و باده پرستیم بر در میخانه الست بنشستیم سبحه و زنار را کمند بریدیم توبه و پیمانه را به هم بشکستیم مغبچگان می به کف زمزمه گویند مژده که ما ماه آفتاب به دستیم سلسله زلف یار تا که کشیدیم قید علایق ز این و آن بگسستیم زآتش مستی بسوخت خرمن هستی دوست به دست آمد و ز خویش برستیم مطرب مجلش مکش نوا که خرابیم ساقی مهوش مده شراب که مستیم این خوشم آمد ز قدسیان که بگفتند عرش سریریم لیک پیش تو پستیم عاشق تو شبنم است و عشق تو خورشید تهمت بی جا به ما مبند که هستیم زلف تو آشفته را کمند جنون شد تا که نگویند ما ز بند تو جستیم شاهد بزم ازل خطیب سلونی آنکه به عهد ارادتش ز الستیم گرچه برآمد هزار دست به دستان عهد به جز دست کردگار نبستیم