شمارهٔ ۷۳۷

زلف تو تا گرفته ام با همه در کشاکشم خال تو تا گزیده ام هندوی دل در آتشم از نمکین لب توام بوده غذای روح و بس گیردم آن نمک اگر من نمک دگر چشم مستم و نیست درد سر تا به صباح محشرم تا لب می پرست تو داده شراب بی غشم باده نخورده چشم تو مستی اوست از کجا و از اثرش عجب که من باده نخورده سرخوشم تا که به پرده درون نقش نگار کرده ام رشک نگارخانه شد این صحف منقشم نی زد لاف از شکر خامه ز وصف آن دهان گفت خجل نمی شوی از سخنان دلکشم من که حدیث عشق را شرح هزار گفته ام پیش لب تو غنچه سان بسته دهان و خامشم عشق تو گفتم از سرم مرگ مگر برون برد خاک شد استخوانم و عشق نشد فراموشم خصم اگر چه شخ کمان کرده کمین به قصد جان تیر ولای مرتضی هست نهان به ترکشم گفت به زلف او دلم از چه مشوشی بگو تا تو به حلقه ام دری آشفته من مشوشم از اثر شراب تو وز رخ بی حجاب تو آگهم ارچه والهم عاقلم ارچه بی هشم لاف مزن ز مهر و مه کز خم طره دوتا حلقه بگش مهر و مه کرده نگار مهوشم