شمارهٔ ۷۸۵

با همه کثرت چه شد تا دم زتنهایی زدم یا باین زشتی چرا من لاف زیبایی زدم کنده ام با کز لک توحید چون چشم دوبین با همه کثرت از آن نوبت زیکتایی زدم عشق بر یأجوج عقلم چون سکندر سد به بست پشت پا بر طارم این کاخ مینایی زدم پنبه بودم رشته گشتم در کف نساج صنع حلقه ها بر حلق عجب و کبر و خورایی زدم رام گشته توسن عقلم چو رایض گشت عشق خوش بپای نفس پا بند شکیبایی زدم شد فلاطون خم نشین و بحر حکمت شد دلش من ببحرمی فتادم لاف دانایی زدم گوهر حب علی پروده ام تا در صدف طعنها بر لؤلؤ لالای دریایی زدم مرتع رعنا غزالانست دشت خاطرم لاجرم از فخر گاهی دم زرعنایی زدم بر کبوترهای بام کعبه دارم فخر از آنک چرخها بر آستان قرب مولایی زدم سینه ام آشفته آمد غیرت سینای طور تا که بر دل آتش از این عشق سودایی زدم