شمارهٔ ۷۸۴

بزنی اگر به تیرم نظر از تو برنگیرم منم آن مریض مجنون که دوا نمی پذیرم همه شب خیال زلفت به ضمیر ماست مضمر چه عجب که ضیمران زار شود همه ضمیرم چه نهی به پای بندم چه گره زنی کمندم که گریز پا ز بستان و ز دام ناگزیرم بهل این حدیث یک سو منما بر آینه رو که خوری به خویش سوگند که فرد و بی نظیرم به جهنمم چه با تو همه شب غنوده ام خوش به بهشتم ارچه بی تو به فلک رسد نفیرم چه کنی تو گنج و گوهر که گدا نمی نوازی که تو اصل کیمیا و من ره نشین فقیرم به هوای مشک مویی دل ما و های و هویی نفسی خوش است امشب چو شمیمه عبیرم نه به مرگ و قتل آشفته ز دامنت کشد دست چو شهید عشق گشتم به خدا که من نمیرم