شمارهٔ ۷۸۸

به کام دل شبی گر بوسی از لعل تو بستانم اگرچه یک جهان جان باشدم دامن برافشانم اگرچه در همه عمرم به پیش ای دوست ننشینی ولی من گر همه جانست بر جای تو ننشانم کنم هرشب به دل پیمان که توبه بشکنم دیگر سحرگه بر سر پیمانه خواهد رفت پیمانم نخواهم راه بردن سوی کعبه من از این وادی که بر دامان بسی آویخته خار مغیلانم نهان ماند کجا رازم که باشد اشک غمازم دریغا گفت بی پرده بمردم راز پنهانم فلاطون را ز درد عشق گفتم مختصر حرفی بگفت این درد را درمانده ام درمان نمی دانم کشیدم هفت دریا و همان مستسقی عطشان مسیحا عجز می آرد که خواهد کرد درمانم بگفتم از هوسناکی کنم پرهیز و بی باکی بگفتا عقل مسکین من علاج نفس نتوانم من آن حلواییم کز شکرم خالی بود دکان بیا از خنده شیرین رواجی ده به دکانم زند تر خنده بر گلزار کابل غنچه آن لب که من بی زحمت خار از گل عارض گلستانم مگر حب علی آشفته گیرد دست در محشر وگرنه من در آن تیه ضلالت مانده حیرانم