شمارهٔ ۸

خواهم که در هم بشکنم این طاق مینافام را زین چارطبع مختلف برجا نمانم نام را گم شده ره میخانه ام از دست شد پیمانه ام دستی بگیر ای نوجوان این پیر دردآشام را سگ از ره مهر و وفا هم صحبت اصحاب شد لابد سگ نفس و هوا رسوا کند بلعام را بلبل به باد صبحدم گفته حدیث از بیش و کم گل گوش داده تا صبا حالی کند پیغام را عمرت به چل گر می رسد چون در فراقش می رود عاشق ز عمر خویشتن گو مشمر این ایام را شد پرنیانی بسترم چون نوک خار و نشترم تا غیر هم آغوش شد یار حریراندام را جانان جان قوت روان روشن از او چشم جهان رامش گزین دل ها از آن کز دل ببرد آرام را شاید که درویش سرا از فقر آید در غنا بر خوان یغما زد صلا سلطان چو خاص و عام را زاهد ز عشق و عاشقی فراروش هارب بود بر آتش سودای تو پایی نباشد خام را آشفته مستوری مکن از می کشان دوری مکن ساقی به یاد مرتضی در دور افکن جام را