شمارهٔ ۸۰۲

زخم ها از شیخ و زاهد بی حد و مر خورده ام تا شکایت بر در پیر مغان آورده ام گو منه تا جم به سر ای مدعی کاندر ازل سر به جز بر آستان می کشان نسپرده ام آگهی ای پیر میخانه تو از اسرار من گرچه من از درد دل از صید یکی نشمرده ام فقر تو فخر من است و بندگیت خواجگی نیستم درویش غیر از تو طلب گر کرده ام نشکفم جز از نسیم نوبهار نوصل دوست کاز سموم هجر تو آن گلبن افسرده ام خضر میخانه تویی ساقی عیسی دم کجاست گو بده جامی که از جور زمان دل مرده ام گر نمک سایی تو بر زخمم خنک داغ درون ور کشم مرهم زخمی ست از نو خورده ام از عنایات بزرگان جهان آشفته وار التجا بر درگه شاه ولایت برده ام ساقی میخانه وحدت علی پیر طریق کاز همه کون و مکان رو بر درش آورده ام