شمارهٔ ۸۱۴

ما ز سودای گل و از بوستان آسوده ایم نوبهاری جسته ایم و از خزان آسوده ایم اصل جانان هست گو یک سر جهان فانی بود یک جهان جان برده ایم و از جهان آسوده ایم گر بهشت نسیه ای دارند وقتی زاهدان ما به نقد از همت پیر مغان آسوده ایم گر بلا پیوسته بارد زآسمان ما را چه غم زآن که اندر سایه دارالامان آسوده ایم ما به خاک میکده جستیم آب زندگی خضر را گو کز حیات جاودان آسوده ایم مژده کآمد آن پری کاندر میان مردمان ما ز طعن مردمان اندر جهان آسوده ایم یوسفی در مصر دل جستم عزیز ای دوستان از تمنای بشیر و کاروان آسوده ایم ما متاع دین و دل دادیم بر تاراج عشق از خطرهای ره وز رهزنان آسوده ایم برده عشقت از دل پیر و جوان تاب و توان خوش ز تیر طعنه پیر و جوان آسوده ایم آن زره موی کمان ابرو که اندر خیل ماست ما ز تیغ تیز وز تیر و کمان آسوده ایم تا که آشفته امام عصر را شد مدح خوان از بلای فتنه آخر زمان آسوده ایم