شمارهٔ ۸۸۹

با کثرت رقیب کنم خلوت انجمن تا با زبان دل بتو گویم دمی سخن رویین تنان که از اثر زخم سالمند دارند بیم از مژه ی یار سیمتن وران دشت عشق همه پیل افکنند آهوی این دیار کشند شیر در رسن صرصر بود مسخر پشه در این هوا برقست هارب از خس و از خار انجمن من رشک میبرم که صبا داشت تو بتو یعقوب زنده گشت از آن بوی پیرهن لیلی عبث مخواه تو مجنون ازین حشم سلمی مجوی بیهده در ربع و بر دمن همخانه با تو لیلی و تو کو بکو دوان تو در سفر بغربت و او با تو در وطن کی چشم نور خویش شناسد بمرتبت یا تن تمیز روح کجا داده در بدن بلبل ترانه سنج بگلهای بوستان آشفته بذله گوی حسین آمد و حسن تا پرده برگرفته ای ایشاخ گل بباغ گلشن تمام چشم شد از شاخ نسترن یار نبی زطلعت او بود بیخبر نادیده اش اویس صفت گفت درین