شمارهٔ ۹۱۰

حدیث عشق از مستان شنو ای دل نه هوشیاران که هرگز خفته را نبود خبر از کار بیداران زاشک و آه من اندر شب هجران حذر باید که خیزد لاجرم طوفان چو باشد باد با باران نهد تسبیح و سجاده بگیرد ساغر باده گذار زاهد افتد گر شبی در کوی خماران در آن غوغا که بگشاید در میخانه رحمت به محشر دم نیارد زد کس از جرم گنه کاران گشاده نافه از زلف دو تا بهر کساد چین گشودی طره و بستی بتا بازار عطاران بیا بی پرده در بازار مصر و چهره ای بنما پشیمان کن ز کار یوسف مصری خریداران به صید بسته پر صیاد را باشد سر رحمت خوشا کنج قفس ای خوش بر احوال گرفتاران دو چشم رهزنت دیدم به چین طره ات گفتم به طراران شده سرحلقه از هر گوشه عیاران نسوزد زآتش دوزخ محب مرتضی هرگز بلی زاهد همین باشد جزای نیک کرداران وفا از نیکوان دهر آشفته چه می جویی بجوی از حیدر آن سر حلقه خیل وفاداران