شمارهٔ ۹۲۷

ای خسروان صورت رحمی به این گدایان تا جامه خانه دارید رحمی به بی قبایان منشان به دل رقیبان در کعبه بت نگنجد انسان به دیده بنشان بگذر ز ناسزایان خوردی چو خون عشاق مگذار کشتن غیر بر ما رواست این کار بگذر ز ناروایان برگ طرب بود می از نی نا بزن هی برگ و نوا بیارید بر خیل بی نوایان از زاهدان مپرسید اسرار حق شناسی بیگانگان چه دانند احوال آشنایان آتشکده برافروز زآن طلعت جهان سوز تا بر تو سجده آرند در پارس پارسایان بر بندگان مسکین این خسروان ببخشند یاد از خدا نیارند این خیل خودستایان ما دردمند عشقیم درمان ما بود وصل رحم ای طبیب آخر بر درد بی دوایان آشفته عندلیبان بر گل همه نواسنج ما هم به مدح حیدر گشته غزل سرایان