شمارهٔ ۹۲۶

دری بود نصیحت جانا به گوش کن بشنو نوای نای و می ناب نوش کن این پنبه در دهان صراحی ست تا به چند خیز و برون تو پنبه غفلت ز گوش کن هشیار را به منزل دلدار راه نیست از جام عشق باده کش و ترک هوش کن می نوشد ار نگار و به خونت کند نگار جان دستمزد گوش حقیقت نیوش کن دوشم سروش غیب ز کعبه به دیر خواند بگشای چشم و گوش به بانگ سروش کن خود را به بحر می زن و برگیر آب از آن چون ابر نوبهار به بستان خروش کن از خم برآر باده صاف و به جام کن وآنگه صفا طلب ز من درد نوش کن خوردی فریب سیم و زر غیر را بتا ورنه که گفت ترک من ژنده پوش کن آشفته بسته اند به قتلت کمر جهان خواهی اگر مدد طلب از می فروش کن نام علی بیار مبر نام دیگران از ذکر غیر حق تو زبان را خموش کن