شمارهٔ ۹۵۱

رحمی ای عشق بیا بر سر سودایی من که هوسناک شده این دل شیدایی من من همه عمر بسودای تو سر دادم و جان تو نپرسی که چه شد عاشق سودایی من مردم از مردمک و من زتو بینا و بصیر رفتی و رفت زهجران تو بینایی من تا که بر صفحه حسن تو رقم زد خط سبز زد خط باطله بر دفتر دانایی من عشق شد جلوه گر و گفت بآواز بلند هر که زشت است بود منکر زیبایی من بی نیازم زفراز و زنشیب اما هست در خور دید کسان پستی و بالایی من رنگ شرکش بود و نیست زاهل توحید هر کس اقرار نکرده است به یکتایی من منم آن عین خدا مظهر واجب که ملک کوفت بر بام فلک نوبت دارایی من ذ ات علیا ولی حق علی عمرانم در صف حشر بود وقت خودآرایی من منم آن چشمه خورشید حقیقت که بود همچو آشفته بسی شهر بحربایی من ثانی کلک من از وصف دهانت دم زد طوطیان مانده بحیرت زشکرخوایی من