شمارهٔ ۹۸۱
آ آشفتهٔ شیرازی
0
Altın Yaprak
ماه دوهفته هفته ای از رخ نهفته ای
در دل تو حاضری اگر از دیده رفته ای
ای غنچه بدیع ز خون جگر تو را
پروردم و به گلشن مردم شکفته ای
ای زلف یار حال منی بس که در همی
ای چشم دوست بخت منی بس که خفته ای
سر من است در دل و راز تو با صباست
با من که راز گفت تو از که شنفته ای
خونین سرشک ریختی ای دیده از مژه
بهر نثار لؤلؤ شهوار سفته ای
ای غنچه گشته خون جگر در دلت گره
گویا از آن دهان سخنی باز گفته ای
کی عشق جلوه گر به درونت شود که تو
گرد هوا ز آینه دل نرفته ای
آشفته درد خویش مگو جز بشیر حق
توبه بکن از آنچه به اغیار گفته ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş