شمارهٔ ۹۸۲

به سومنات اگر ساختند بتکده ای به غمزه بشکندش آن صنم به عربده ای سراچه دل تنگ مرا چه وسعت هاست که هر کناره ز نقش بتی است بتکده ای اگر نه وقف به دیدار نیکوان می شد نداشت دیده بینا به دهر فایده ای به دست باد صبا تا تو داده ای خم زلف فتاده خانه خرابند خیل غم زده ای به یاد مغبچه می فروش شب تا صبح کنم طواف چو کعبه به گرد بتکده ای بیار آتش سیال زآب می ساقی بزن به خرمن مستان تو نار موصده ای به شیر و شکر لعل لبت نخواهم داد گر از بهشت خدایم دهاد مایده ای بشوی دفتر تقوی به باده آشفته اگر به حلقه دردی کشان درآمده ای چه غم ز کش مکش روز حشر ای درویش مگر نه دست به دامان مرتضی زده ای