شمارهٔ ۳۴۵

ما ز تاب حسن او شیدا و حیران گشته ایم همچو زلف بیقرار او پریشان گشته ایم زآتش سودای جانان تا دل و جانم بسوخت هم به یمن درد عشقش عین درمان گشته ایم از جمال روی ساقی مست و لایعقل شدیم وز شراب لعل اومدهوش و حیران گشته ایم جز لقای دوست جانم را نباشد وایه ای بی دل و دین ما ز بهر وایه ای جان گشته ایم گر حجاب جان سالک کفر زلف یار بود ما به کفر زلف او واقف ز ایمان گشته ایم گه به دیر و گه به کعبه گه به مسجد گه کنشت در همه اطوار ما جویای جانان گشته ایم پرتو خورشید رویش ظلمت ما محو کرد تازتاب نور او چون ماه تابان گشته ایم جای ما در سایه پیر خرابات آمده ست شاهد و می را چو ما پیوسته جویان گشته ایم ای اسیری تا جمال روی جانان دیده ایم فارغ از قید بهشت و حور و غلمان گشته ایم