شمارهٔ ۹۵ - قطعه هزلیه

چو کودک سر فرود آرد به حجره بر سر حمدان چنان گردد که پندارم سماروغ است یا جله درآویزم حمایل وار یکسر خویشتن را زو به گرد گردن و پشتش کنم آغوش چون بخله همی چینم همی کوشم به دندان با زنخدانش همی پیچد غلام از رنج و با او می زنم کله فراز گنبد سیمینش بنشینم به کام دل ز زر و سیم گنبد را به کام او دهم غله بجنبانم قلم چندان در آن دو گنبد سیمین که سیماب از سر حمدان فرو ریزد در آن شوله برافشانم خدو آلوده چله در شکاف او چو پستان مادر اندر کام بچه خرد در چله چو آید زو برون حمدان بدان ماند سر سرخش که از بینی سقلابی فرود آید همی خله نه دام اما مدام سرخ پر کرده صراحی ها نه تله بلکه حجره خوش بساط او کنده با پله