حکیم سبزواری

ای جان جهانیان فدایت مردند سمنبران برایت در دولت حسن صد چو یوسف در یوزه گر در سرایت…

الا یٰا ایها الورقیٰ ثریٰ تثوی اطلعن عنها که اندر عالم قدسی ترا باشد نشیمن ها قد استوکرت فی مهوی الغواسق عن وریٰ صفحٰا خوشا وقتی که بودت با هم آوازان پریدن ها…

تا جان بتن آید بیا احوالپرس این خسته را تا دل گشاید برگشا آن پسته لب بسته را آن سبزه نورسته را تا دیدمی رستم زدین پیوسته خواهم سجده کردآن ابروی پیوسته را…

گل می دمد ز شاخ و وزد باد نوبهار ساقی تفقدی کن و جامی ز می بیار در کشتزار حسن رخش سبزه میدمد رخش نظر بر آن بتفرج بسبزه زار…

ریزد عرق ز روی تو یادانه گهر ام حل فیک عقد ثریا علی قمر نور الجبین ام هو بالطور مضیة زلف است بر عذار تو یا عود بر جمر…

ای شعله رخ آتش بدلم در زده باز یاقوت لب از خون که ساغر زده باز زینسان که تو طرف کله از ناز شکستی بر افسر خورشید فلک برد زده باز…

غم از حد برونی دارم امروز دل لبریز خونی دارم امروز فراق آمد زمان وصل سرشد چه بخت واژگونی دارم امروز…

در دام خود کی افکند صیاد عشق اهل هوس آری ندیده دیده شاهین کند صید مگس نی سودی اندر پیشه ها نی حاصلی ز اندیشه ها عشقی به روی کار بر حق سخن اینست و بس…

غم عشقی ز نشاط دو سرا ما را بس صحبت بیدلی از شاه و گدا ما را بس تو و بر مسند جم جام زدن نوشت باد مسند خار و خس جام بلا ما را بس…

بدیدم آنچه در هجر جمالش خداوندا نبیند کس مثالش به کنج خلوت هجران شب و روز تسلی میدهم دل با خیالش…

مدتی شد دل گمگشته نیامد خبرش یا رب از چرخ جفاپیشه چه آمد به سرش عهد کردم که بروبم به مژه میکده ها گر غریبم بسلامت برسد از سفرش…

دوش به گوشم رساند نکته غیبی سروش غبغب ساقی ببوس قرقف باقی بنوش در همه جا با همه دیده به دلدار دوز از غم عشقش بگو در ره وصلش بکوش…

مه آیینه داری است از طلعتش قیامت نموداری از قامتش صفای ارم نزهت باغ خلد همه مستعار است از صفوتش…

لیکن نه سری که غیر پا پنداری تا آنک آری بدین سخن انکاری آن پا و سر آن سر است و پاهان بشنو گر دانش اسرار معما داری

آمده از خود به تنگ کو سر دار فنا نوبت منصور رفت گشته کنون دور ما تا نکنی ترک سر پای در این ره منه خود ره عشق است این هر قدمی صد بلا…