Aşka Giydirdim Gömleğini Yalnızlığın

kara bir leke gibiydi yalnızlık alnıma sürülmüş kapalıydı tümü kurtulma yollarının şikayetler içimde patlıyordu yanardağlar gibi kalıplaşmış sözlerin ötesinde yazık ki seyredemiyordu hiçbir tümce asi yangınlar alev aldı birden bir gün göğsümün en derininde en ücra köşelerde garip bir sancısı vardı ilkin biraz korku heyecan biraz da iliklerime kadar sinmişti laneti hiçsizliğin yeknesaklığında kaybolan her gün duvarlardan sızdırıyordu deliliğimi ihtilallerin başladığı an kaynadı yer ve gök rast gele atılan her oltada bir balık dokunulmazlığı parçalanıyordu tel tel bilinmezin irtifasını yitirmiş bir kahroluşla koyuverdi kendini kollarına aşkın "mikadonun çöplerini kımıldatma sırası şimdi kime geldi…kim yanacak sere serpe? " yasak saatlerin akıl çelen meyveleri vurdu bağrıma şehvetle attım ne varsa üzerimde …soyundum çırılçıplak leylak renginden mora çalan sıkıntıları nadide bir oya gibi örülmüş şüpheleri ıssız köşelerde işlenmiş yalnızlığı sıyırıp bırakırken kollarına kaldırıp zehirle doldurulmuş kadehi şerefe Latin bir şarkı eşliğinde sundum aşka kızıl bir öfkeyle ılık akıntısı kanımın yeniden yol bulurken damarlarımda temposuna kavuştu yeniden dağlanan yüreğimde atışlar ısınan günü üzerime geçirip yalnızlığı bıraktım aşka kalabalıklar içinde kimsesizliğe oynanan oyunun son kurbanı …aşk ben kayıplardayım şimdi gün kollarımda