Asla

iğdiş edilmiş düşlerin var senin ne zaman anlayacaksın bir parçası olduğunu özleyişlerimin aslında senin döküldüğünü her dizeden…imgelere bulanmış ve kısır döngülerimde sana düştüğünü yüreğimin hiç ama hiç bilemeyeceksin "kendimle oyunlarımdan aldığım yaralarımda umudu da kalmadı iyileşmelerin yok hiçbir şey yalnızlıkla koyun koyuna yatmaya alışınca" bir kemanın ağlayan sesiyle içime dökülen şarkıların içinde aradığımı seni inatla uzandığımı sana düşlerimin içinden asla…asla anlayamayacaksın iğdiş edilmiş düşlerinle çoğalmayacak hayallerin ve çok olmayacak hiç sevişlerin…hiçbir zaman bildiğini sanıp… yetinip gördüğünle çıkmayan sesimden sana attığım çığlıkları asla duyamayacaksın sen yalnızlığı içime gömdüğün gün ölmedin kendi ruhumdu gözlerimden süzülen tutunmuşken imkansızlıklara tüketmeden ümidimi olacağından yana içimden geçen her söz şimdi bir şiir asla anlamadığın…bilmediğin ve asla duymadığın dedim ya iğdiş edilmiş düşlerin var senin bu düşe bir daha tutunamayacaksın