Bana Beni Anlat İstanbul

bilirim susmaz hiç martıların kıyılarında bir telaş dillerinde taşırlar kokusunu denizin ve ışıltısını yakamozların kanatlarında aldırmayıp insan denen insancıklar tel tel ağaran saçlarına klakson seslerini katarlar feryat figân martılar ve dalgaların masum çığlıklarına nakışlarla işlenmiş tarihini hiçe sayıp delik deşik ederler bağrını hınca hınç doldurup sokaklarını talan ederler her bir karışını bedeninin ama sen susma haykır türkünü olanca gücünle büyünle sarhoş ve sahiplenmişken seni benliğimde eksikliği var bir şeylerin seni anlatan her şeyde ne yana baksam nefretini kusan gözü dönmüş sefiller hazır geçirmek için ilmeği incilerin dizildiği boynuna ve köleleri tümünün emirlerine amade azımsanmayan bir hüzün var şimdi sende bulduğum mavi özgürlükte nafile bir sesleniş yüreğimden kopup gelen lirik bir şiir eşliğinde hisardan esiyor isyanın haliçten çarpıyor yüzüme kükreyen sesin korkma…korkma…korkma elimde bir kadeh yakut kırmızının en işleyeni içimde ah…istanbul sokul bana…yakın dur sil gözlerimi yanıyorum eser yok artık tadımdan …oysa sen her şeye rağmen dimdik sokul bana ve biraz da beni anlat bana ey istanbul ben çok dinledim seni çok söyledim şarkılarda…şiirlerde bitmezsin bilirim şimdi sen anlat beni bana …ey şehri yârim