Cumartesi Laneti

dalgalarında yiten bir sandal gibi yok oldu tüm ümitler ellerimizle büyütmüştük oysa ki ne çok batmıştı dikenler içimize ve ne çok karşı durmuştuk birlikte sensizlikte hangi umut çiçek verir ki şimdi... kimse yok sırtımı yaslayacağım varlığına geceleri güneşimle ısıtacağım ve uğruna ömrümü paramparça edip ateşlere salacağım yok…hiç kimse şimdi... sensizliğe saplanmış her gün geçip gidiyor amaçsız tek bir resim bomboş bakan gözlerimde yazık ki -ne denli istemesem de- gitgide silikleşen …yüzün ya da görmez oluyor artık yüreğim üzgünüm bilinmez bir neden aldı seni bilinmez bir acı saplandı günlerime kara kefenlere büründü anılar susa vuran dilimde eski bir şarkı ıslak namelerde kanıyor yüreğimdeki sızılar ve artık hiç sevmiyorum Cumartesileri