Eski Defter

bu gece uyurken herkes çıtı çıkmazken sokakların evine çekilmişken bütün kalabalıklar sessizce kimseye görünmeden mezarına gömdüm eskimişlerimi attım toprağını kendi elimle tümünü beni bende yok edenlerin bütün sözleri dizdim boncuk gibi boynuna yalandan gelip hayatımdan gidemeyenlerin kalın urganlarla bağladım ellerini bütün vedaların ve geriye dönmeyişlerin doldurup düşleri bir testinin içine kapadım sımsıkı ağzını sihirli lambasından çıkmayacak cin gerçekleştirmek için özlemleri sana geldiğinde sıra önce adını sildim hafızamdan yüzünü gözlerini sıcak dokunuşlarını ellerinin ve ıslak öpüşlerini en son olarak yüreğimi attım içine tabutunun ve kapağı kapadım son toprağını da atıp bu eski defteri kapadım yoksun artık yok bir tek şarkıları silemedim kulağımdan …kapatın bütün ezgileri bu aşkı öldürmeliyim