Evime Sindin

gün güneşi sundu içimize şehrin vıcık vıcık kalabalık sokaklarında üzerimize düşen gözlerden rahatsız sağır tüm sözlere yüzümüze yapışan sarıldık ilk kez…birbirimize…sımsıkı eski bir binanın önünde koymamıştık hiçbirini vaatlerin ceplerimize çıkarmadık dilimizde saklı imleçlerimizin tekini bile… başlayıverdi her şey sonra minik oyunlardaki minik neşeyle soluğumuza dolan maviyle sevdaya döndü içtenliği gülüşlerin…bir anda güne sızdı yıkımı saatlerin ilerledikçe zaman talan ettik bütün aşkları sözlerimizde biz kepçe olduk İstanbul kazan caddelere vurduk adımlarımızı günahlarımızı çıkarmayıp açığa saklandıkları kuytulardan döküldü İstiklal'de fincanlarımıza koyu kahve sözlerimizdi katığımız ve sevi yanıyordu yüreğimizde alev alev geceye düştüğünde an odalar sırdaş oldu…duvarlar yandaş gülümsüyordu aşka göğsümüzdeki loş tırmanış kazılıyordu içimize en deli yakınlaşmalar dağladı geceyi koynumuzdaki yangınlar noktaya bulaşmadı hiç serseriliğimiz sürülüverdi dilimize en deli düşlerimiz çıkageldi sonra gün boyu hiç dinmeden aşk dolu ezgilerimiz inkar etmedi gözlerimizden içimize sıçrayan sebepli sebepsiz deli esişler girdabımızda yuvarlandı kısık nefes alışlar sıcağa düştü seslerimizden kopan kelimeler ben sen oldum…sen ben (biz olduk sorgusuz…değil mi?) ve sonra/yavaş ve sessiz …bitti… dudağımızda…dağılmış bir veda busesi içimde sana derdiğim sözler "sen…maviyi seversin şimdi tüm duvarlarım senin rengin ve sen sadece içime değil evime de sessizce sindin artık gecenin karası …gündüzün mavisi her şey…hep sensin"