Kırmızı Laneti Aşk Oyununun

dudağımı uçuklatan bir sessizlik öyküsüne döküldü kırmızı mürekkep her damlada kara lekesi yalnızlığın gece yırtık yıldızsız karanlıkta dudaklarda ıssızlığın kilidi anahtarı bir martının gagasında denizler açlıkla ağlıyor gel diye derinlerime tırnaklarını yiyen bir adam kıvranıyor sancıyla saatler geç yalnızlık hemen yanı başında kiraya verilmiş yüreklere vuruyor hançeri sırtlan gülüşü sensizliğin suskun bombalar patlıyor beynimde hırıltıyla inliyor güneş yeni günde savurgan kelimeler bir bir çekip gitmiş yırtık bir perdeden sızıyor ıslak ışıltısı hüznün duvarlara sinmiş/kilimlere çökmüş ayazın/ortalık buza kesmiş hangi güne vurdu damgasını bırakışın seni en son ne zaman sevmiştim en son ne zaman haykırmıştı adını kanlı çatlak dudaklarım kırmızı lanetinde kayboldum...silinmiyorum aşk sen misin ya da aşk mısın sen zalimliğinde oynuyorum aşkla ya da aşk oynuyor benle bir oyuncak misali oyuncak kırıldı...