Mevsimsiz

koyuyor densizliğini önüme hayat durmaksızın uluorta parlıyor kıvılcımlar ve başlıyor sonrasında devasa bir yangın ki oynaşıyor ayrılık ve vuslat birbirine komşu konaklarda tereddütsüz yakarışların talihsiz yol alışında kıvranan düşler usulca veriyor son soluklarını en son saniyede uykuların huzursuz saatleri kuruluyor alarma yalıyor yıldızları titreyen gecelerin içinde büyüyen kırık notaların kulakları sağır eden sızılı sesi manidar bakışlara maruz kalan adamın sessiz isyanlarında intihar edişi gerçeğin uzun bekleyişlerin gelmeyen cevapları kıramazken zincirlerini yırtık bekaretinden çıkıyor yalan bir mutluluğun silueti izi yok damarların kollarda orospu ağlayışları sırnaşırken odanın kapısında rahat yok yine korkuyla karanlığa gömülen bedenden sızan masum dualara yağmurları taşıyor bulutlar öfke dolu gönüllere dolaşıyor ucuz teraneler el alemin kemiksiz dillerinde lisanı yitik direnişlerin dokuz doğuran sabırsızlığıyla süzülüyor uçurtmalar yeniden göklerde tılsımına bağlanmış kuyruklarında her birinin saflığı yitmemiş bir ümit lakin sıkıyor kurşunlarını zaman ardı ardına sorgusuz ve duraksız geçişleriyle yerle bir ederken artçıl sarsıntılar onulmaz yaralarla kanayan yüreği son renk de siliniyor resimde köreliyor ferini yitirmiş gözler gibi sözsüzlüğe saplanmış diller de her an eksilirken umut zalimce mevsimsiz kuruyor yapraklar dualar bulutlardan düşleri düşürünce