Mavi Sarhoşluğuna Bulandım Okyanusların

bıraktım kendimi sahillere çıkarıp benden dalgaların sürüklediği sarı sapsarı kum taneleri içinde yitti yavaş yavaş…koynunda sarhoş mavilerin ve derinlerinde okyanusların karanlık kuytusu yokluğun sarıverdi çepeçevre…aldırmadım zaten caddelerde kalabalığa düşmüş bir boşluk hükmediyordu daha önce de kıyısındaydım hep belki de yaşadığım her anımın ve yitirdim dengemi kenarında uçurumların içinde çıldırdığım hayat nedendir dengesizliğime aşkına…sazına…sözüne…insanına kandığım sebebi çıldırışımın…delirmelerimin karabasanları üzerime salarken sahte bir kokuyla dokunmalarından dolayıdır yüreğime sökerek gecelerimden bir bir yıldızları -ki düşlerimi bağlamıştım her birine- karanlığa hapsetmelerindendir gözlerimi bekleyişlerime vurulan zincirlerin diğer ucunda gönül eyleyen zalime sunmuşlardı ezberlediğim bütün sevgi yüklü öyküleri ve sinsi gülüşleriyle izleyip göz uçlarında hazır oklarını işlemişlerdi yüreğime iğne iğne... bundandır ki benden dışarıda buldum kendimi birdenbire ki belledim -çok geç olsa da- sen hiç sevmedin beni sevdiğimce seni en çok da bu vurdu yüreğimi oydu gönlümü derinlerde kendimi benden azat etmeden önce yakamozlarda gördüğün ışıltılarda saklanıyor şimdi her şeyim yaklaşma… sana doğru kanıyor yeniden sözlerim