Şairin Ölümü

kara bir söz düştü yüreğe insafsızca tıkayıp kulaklarını bütün seslere sürüverdi fırçasını çalakalem ölü bir saati çalıyor zaman şimdi ellerinde hesapsızca boğdu tümünü renklerin deli düşlerin boynundan sıkıp atınca duyulmayan çığlıkların orta yerine bir çizgide vuruldu tin akşamın elleri soğuk geziniyor bedende buzdağlarına dönüyor şehvet geceyle birlikte rahatsız kıvranışları tümcelerin getiremeyince söylemleri dile ıssızlık düştü şairin düşlerine kimsesizliğin esaretinde ıssızlıklar yalnızlıklara yalnızlıklar kara gecelere sürgün giyinip üzerine sessizliği karanlığı kuşanıp gözlerine alınca yıldızları bakışlarına inleyerek döküldü ilk söz kanata kanata kızılı damlarken kağıttan yandı şiir ..ve şair bir kez daha yapayalnız öldü