Sessiz Seslerim

sana biriktirdiğim sözlerimi attıkça içime umarsız patlamaya hazır volkanlar kaynıyor kabaran yüreğimde parçalanan dilimde serseri bir şiir hüzne vurgunluğum ve yitik sesimin gözyaşlarında ıpıslak yalnızlığım halbuki kar tanelerinde yansır gün ışığı gözlerinde martıların çığlıklarında hayat bulur isyanlarım ses etmem tek bir söz söylemem biliyor musun ne çok sözlerim var derelercesine çağlamak isteyen sana doğru ve binip deniz kızlarının sırtına yanarak ışıl ışıl yakamozlar içinde ıpılık esip meltemleriyle yumuşak tenini okşama arzusuyla tutuşan ama duy bak ne kadar sessiz seslerim ve ne çok içime gömdüğüm sevgim