Yalınayak Sırtladım Dikenlerini Özlemin
A Atilla Güler
0
Altın Yaprak
yediveren güllerinden damladı
sızısı yüreğime
akıl almaz öykülerden
bir yenisi daha akıyor damarlarımda
lanetler dökülüyor bulutlardan
bastığım toprağıma
ılıman bir iklimden gelmiştim oysa ki
şimdi her yanım buzdağı
Nostradamus
bilemedi önümdeki belirsizliği
araya giren de yok
döndürmek için beni
yalınayak sırtladığım
yalnızlığımla yollarda
adını unutamadığım
ne çok yüz var çuvalımda
küçük bir keseden dökülüyor canhıraş inlemelerim
sabahların ıssızlığında
üşüyor duygularım
kırılıyor ıradıkça
tomurcuk dolu dallarım
en siliğinde rollerin
akıyor bir film/filmim
tenime sürülen kızılın yangını içimde/sana
lavanta kokusunu yitirmiş bir özlem
tüm silikliğiyle ellerimde
akşamdan kalma anıların dansı
vuruyor boşluğu ruhumda
dört dönüyor duvarlar karanlığımda
ıhlamur çayının kokusunda esiyor şiirler
miladi bir tarihin tekrarında geziniyor
kimsesizliğim
yalınayak sırtladım dikenlerini özlemin
sessizce yürüyorum…paramparça
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş