Yol Akıp Gidiyor

kabuk bağlaması yaraların iyileştirmiyor yürekte inatla kanayan sızıyı ya da silmiyor en derinlere kazınmış izini geçtikçe ömür sormadan tek bir soru okşamıyor yüzümüzü güneş ilk günkü gibi ne çok ortaya çıkmayı bekleyenler var loş köşelerde ne çok yanıyor yüreğimiz unutmak isteyip de unutamadıklarımızın sancısıyla bir yüzde…bir sözde…bir tınıda bazen kızıl bir yangına vuruyor an ne kadar inansak da noktayı koyduğumuza ardımıza serilen her güne yarınlar yön buluyor virgüllerle ve kapadığımızı sandığımız her kapı ardına kadar açık oysa ışıkların söndüğü yerde baştan çıkarıcı büyüsü gizemin ve korkusu bilinmezin elimizden tutan gün sessizce götürüyor bizleri içimize atıyor polenlerini hayat her yittiğimizi sandığımızda ve bir tomurcuk daha açıyor koynumuzda girdabına tutulduğumuz aşkı yaşamın ve varolmanın işleyip içimize inceden sarhoşluğunu veriyor ellerimize yaşamı solumanın intihar ediyor akıl deliliğimizin en uç noktasında sürüyor zaman durmaksızın bizim dışımızda "yürümek hayatı olduğunca ya da süslemek kullanıp bütün renkleri imgelerle bezenmiş dizelercesine olmasını istediğimiz gibi" "akıp giderken yol her adıma bir renk …bir şiir …bir düş serpmeli"