Yola Çıkıyor Özlem

ucuz bir romanın ateşlere düşmüş kahramanı firarî dirilişin peşinden yollara vurmuş kendini umursanmayan yılışık yapışkan saatlerin bitimi bu aç kapıyı gitmek üzereyim ufukta yaşanacak yepyeni yüzler içime gömün bohçama sardığım alacalı tüm sevgileri arkamda bıraktığım bir yürekte dinliyorum feryadını yangınlarda alev almış aşkın isyan radyoda çınlayan şarkıcının sesinde avaz avaz içimdeki gözyaşları süzülüyor annemin sımsıcak göğsüne kördüğüm olmuş bir ilmeğin açılmayan ucunda özlem tutsaklığın son demlerinde gidişlerim ayrılığın vedasında yanımda yolcu sensizliğim ruhsuz metal renkli bir otobüsün ardından salla elini yalnızlık sitemini koyuyor önüme direnişim ayaklanıyor yürekte "terk et beni ıssızlık sabrım kalmadı" griye çalan gökyüzünden bir martı geçiyor kanadına alsa ya beni