Zıvanadan Çıkmış Şiir

bir kırbaç gibi çarpan dalgaların yaladığı kıyılardan söküldü arta kalan her şeyden dönmedi uçurumlardan intiharları gözyaşlarının ve susmadı yüreğime işleyen inleyen melodi kan damladı güneşten vurduğunda saatler zifirî karanlığı hüzne düştü dirilişimin diğer yarısı eriyen bir mum misâli geçti ömür…gitti sorgusuz sualsiz kuru bir ayaz eser şimdi penceremden içeri geç saatlerin erken çalışları harmanladı delilsiz dışlanışları düşünsel bir ıssızlığın ortasında çıktı zıvanadan kırgınlık koptu teller artık delirme zamanı geldi ne bir kuruntu bu duyumsamaların had safhası ne de paranoyası yaşanıyor suskunluğun görüyorsan istenmediğini savuruyorsun lanetleri havalara hırsla…yüreğin yara almış bundan işte suskunluğum ve yalnızlığım kendi kabuğunda çıldıran bir şiirin içinde yol alıyorum sessizim