بخش ۴ - الحکایه و التمثیل

غلامی با طبق می رفت خاموش طبق را سر بپوشیده به سرپوش یکی گفتش چه داری بر طبق تو مکن کژی بگو با من به حق تو غلامش گفت ای سرگشته خاموش چرا پوشیده اند این بر تو سر پوش ز روی عقل اگر بایستی این راز که تو دانستیی بودی سرش باز که می داند که چرخ سالخورده چه می سازد به زیر هفت پرده سپهر بوالعجب زو پر شگفت است که یک یک دوره او ناگرفته ست به پیش چار طاق هفت پوشش بدین بارو که یارد کرد کوشش فلک را کیسه پردازی ست پیوست که کارش بوالعجب بازی ست پیوست ز پرگاری که در بر می بگردد ز بس سرگشتگی سر می بگردد که داند کاین فلک ها را چه دور است نهان در زیر هر دورش چه جور است ازین گلشن که گل هاش از ستاره ست چو بی کاران نصیب ما نظاره ست بداند هرکه دارد در هنر دست که او را جز روش کاری دگر هست فلک جستی بسی زد در تک و تاز نیافت از هیچ سو گم کرده را باز