بخش ۹ - الحکایه و التمثیل

به منبر بر امامی نغز گفتار ز هر نوعی سخن می گفت بسیار یکی دیوانه گفتش می چه گویی ز چندین گفت آخر می چه جویی جوابش داد حالی مرد هشیار که چل سال ست تا می گویم اسرار به هر مجلس یکی غسلی بیارم چنین مجلس چرا آخر ندارم جوابش داد آن مجنون مفلس که چل سال دگر می گوی مجلس همی کن غسل و این اسرار می گوی گهی قرآن و گه اخبار می گوی چو سال تو رسد از چل به هشتاد به نزدیک من آی آنگاه چون باد کواره با خود آر ای دوغ خوار ه که با دوغت کنم اندر کواره به عمری این کواره بافتی تو ولیکن دوغ در وی یافتی تو سبد در آب داری می ندانی سر اندر خواب داری می ندانی بسی خورشید اندر دشت تابد ولیکن دشت او را درنیابد مرا صبر است تا این طبل پر باد دریده گردد و بی بانگ و فریاد اگر بینا شود چشمت به اسرار نماند عالم و دیار و آثار