بخش ۴۳ - در بیان آن که از دو کس احتراز میباید کرد
ع عطار نیشابوری
0
Altın Yaprak
از دو کس پرهیز کن ای هوشیار
تا نبینی نکبتی در روزگار
اول از دشمن که او استیزه روست
وانگهی از صحبت نادان دوست
خویش را از نزد دشمن دور دار
یار نادان را ز خود مهجور دار
ای پسر کم گوی با مردم درشت
ور بگویی از تو گردانند پشت
بهترین خلق می دانی که راست
آنکه داد انصاف و انصافش نخواست
چون حدیث خوب گویی با فقیر
به بود زآنش که پوشانی حریر
خشم خوردن پیشه هر سرور است
تلخ باشد از شکر شیرین تر است
هر که با مردم نسازد درجهان
زندگانی تلخ دارد بی گمان
آنکه شوخ است و ندارد شرم نیز
دان که ناپاک زاده است ای عزیز
از ملامت تا بمانی در امان
باش دایم همنشین صالحان
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş