بخش ۸۳ - ذکر شیخ ابوالحسن الصایغ رحمةالله علیه

آن مشرف خواطر و اسرار آن مقبل اکابر و ابرار آن سفینه بحر عشق آن سکینه کوه صدق آن ازکون فارغ شیخ ابوالحسن الصایغ رحمةالله علیه در مصر مقیم بود و از بزرگان اهل تصوف و یگانه وقت بود وبوعثمان مغربی گفتی هیچکس را نورانی تر از بویعقوب نهرجوری ندیدم و بزرگ همت ترا از ابوالحسن الصایغ ممشاد دینوری گفت در بادیه ابوالحسن الصایغ را دیدم نماز می کرد و آن کر کس بر سر او سایه می داشت ابوالحسن را پرسیدند از دلیل کردن شاهد بر غایب گفت استدلال چگونه توان کرد از صفات کسی که او را مثل باشد بر آنکه او را مثل نباشد و ازو پرسیدند از معرفت گفت منت دیدن است در کل احوال و عجز گزاردن شکر نعمتها به جمله وجود و بیزاریست از پناه گرفتن و قوت یافتن از همه چیزها ازو پرسیدند که صفت مرید چیست گفت آنست که حق تعالی فرموده است ضاقت علیهم الارض بما رحبت وضاقت علیهم انفسهم یعنی زمین بابسط و فراخنایی خود تنگست بر مریدان و تن ایشان بر ایشان تنگ گشته است گرد جهانی می طلبند بیرون هر دو عالم و گفت اهل محبت بر آتش شوق که به محبوب دارند تنعم می کنند بیشتر و خوشتر ازتنعم اهل بهشت و گفت دوست داشتن تو خویش راهلاک کردنست خویش را و گفت احوال خود بدو نمی بود چون باستاد حدیث نفس شد و ساختن طمع گشت و این سخن پسندیده است که هرچه نفس رادر آن مدخل پدید آید آن کدورت منی تصفیه آنرا تباه کند و گفت تمنا وامل از فساد طبعست رحمةالله علیه