گفتار یک صوفی با مردی که کلیدش را گم کرده بود
ع عطار نیشابوری
0
Altın Yaprak
صوفیی می رفت آوازی شنید
کان یکی می گفت گم کردم کلید
که کلیدی یافتست این جایگاه
زانک دربستست این بر خاک راه
گر در من بسته ماند چون کنم
غصه پیوسته ماند چون کنم
صوفیش گفتاکه گفتت خسته باش
در چو می دانی برو گو بسته باش
بر در بسته چو بنشینی بسی
هیچ شک نبود که بگشاید کسی
کار تو سهل است و دشوار آن من
کز تحیر می بسوزد جان من
نیست کارم را نه پایی نه سری
نه کلیدم بود هرگز نه دری
کاش این صوفی بسی بشتافتی
بسته یا بگشاده ای در یافتی
نیست مردم را نصیبی جز خیال
می نداند هیچ کس تا چیست حال
هر که گوید چون کنم گو چون مکن
تا کنون چون کرده ای اکنون مکن
هر که او در وادی حیرت فتاد
هر نفس در بی عدد حسرت فتاد
حیرت و سرگشتگی تا کی برم
پی چو گم کردند من چون پی برم
می ندانم کاشکی می دانمی
که اگر می دانمی حیرانمی
مر مرا اینجا شکایت شکر شد
کفر ایمان گشت و ایمان کفر شد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş