گفتگوی سقراط با شاگردش در دم مرگ

گفت چون سقراط در نزع اوفتاد بود شاگردیش گفت ای اوستاد چون کفن سازیم تن پاکت کنیم در کدامین جای در خاکت کنیم گفت اگر تو باز یابیم ای غلام دفن کن هر جا که خواهی والسلام من چو خود را زنده در عمری دراز پی نبردم مرده کی یابی تو باز من چنان رفتم که در وقت گذر یک سری مویم نبود از خود خبر دیگری گفتش که ای نیک اعتقاد برنیامد یک دم از من بر مراد جمله عمرم که در غم بوده ام مستمند کوی عالم بوده ام بر دل پر خون من چندان غمست کز غمم هر ذره ای در ماتم است دایما حیران و عاجز بوده ام کافرم گر شاد هرگز بوده ام مانده ام زین جمله غم در خویش من بر سری چون راه گیرم پیش من گر نبودی نقد چندینی غمم زین سفر بودی دلی بس خرمم لیک چون دل هست پر خون چون کنم با تو گفتم جمله اکنون چون کنم گفت ای مغرور شیدا آمده پای تا سر غرق سودا آمده نامرادی و مراد این جهان تابجنبی بگذرد در یک زمان هرچ آن در یک نفس می بگذرد عمر هم بی آن نفس می بگذرد چون جهان می بگذرد بگذر تو نیز ترک او گیر و بدو منگر تو نیز زانک هر چیزی که آن پاینده نیست هرک دلبندد درو دل زنده نیست