غزل شمارهٔ ۱۰۰

شمع رویت را دلم پروانه ای است لیک عقل از عشق چون بیگانه ای است پر زنان در پیش شمع روی تو جان ناپروای من پروانه ای است بر سر موی است جان کز دیرگاه یک سر موی توام در شانه ای است زلف تو زنار خواهم کرد از آنک هر شکن از زلف تو بتخانه ای است واندران بتخانه درد عشق را جان خون آلود من پیمانه ای است وصل تو گنجی است پنهان از همه هر که گوید یافتم دیوانه ای است در خرابات خرابی می روم زانکه گر گنجی است در ویرانه ای است مرغ آدم دانه وصل تو جست لاجرم در بند دام از دانه ای است خفته ای کز وصل تو گوید سخن خواب خوش بادش که خوش افسانه ای است وصلت آن کس یافت کز خود شد فنا هر که فانی شد ز خود مردانه ای است گر مرا در عشق خود فانی کنی باقیت بر جان من شکرانه ای است بیدقی عطار در عشق تو راند گر به فرزینی رسد فرزانه ای است