غزل شمارهٔ ۱۲۵

درد دل من از حد و اندازه درگذشت از بس که اشک ریختم آبم ز سر گذشت پایم ز دست واقعه در قیر غم گرفت کارم ز جور حادثه از دست درگذشت بر روی من چو بر جگر من نماند آب بس سیل های خون که ز خون جگر گذشت هر شب ز جور چرخ بلایی دگر رسید هر دم ز روز عمر به دردی دگر گذشت خواب و خورم نماند و گر قصه گویمت زان غصه ها که بر من بی خواب و خور گذشت اشکم به قعر سینه ماهی فرو رسید آهم  ز روی آینه ماه درگذشت در بر گرفت جان مرا تیر غم چنانک پیکان به جان رسید وز جان تا به بر گذشت بر جان من که رنج و بلایی ندیده بود چندین بلا و رنج ز دردم بتر گذشت بر عمر من اجل چو سحرگاه شام خورد زان شام آفتاب من اندر سحر گذشت عطار چون که سایه عزت بر او نماند چون سایه ای ز خواری خود در به در گذشت