غزل شمارهٔ ۱۳۶

دوش جان دزدیده از دل راه جانان برگرفت دل خبر یافت و به تک خاست و دل از جان برگرفت جان چو شد نزدیک جانان دید دل را نزد او غصه ها کردش ز پشت دست دندان برگرفت ناگهی بادی برآمد مشکبار از پیش و پس برقع صورت ز پیش روی جانان برگرفت جان ز خود فانی شد و دل در عدم معدوم گشت عقل حیلت گر به کلی دست ازیشان برگرفت بی نشان شد جان کدامین جان که گنجی داشت او گاه پیدایش نهاد و گاه پنهان برگرفت فرخ آن اقبال باری کاندرین دریای ژرف ترک جان گفت و سر این نفس حیوان برگرفت شکر یزدان را که گنج دین درین کنج خراب بی غم و رنجی دل عطار آسان برگرفت