غزل شمارهٔ ۱۳۸

گر نبودی در جهان امکان گفت کی توانستی گل معنی شکفت جان ما را تا به حق شد چشم باز بس که گفت و بس گل معنی که رفت بی قراری پیشه کرد و روز و شب یک نفس ننشست و یک ساعت نخفت بس گهر کز قعر دریای ضمیر بر سر آورد و به خون دل بسفت پاک رو داند که در اسرار عشق بهتر از ما راهبر نتوان گرفت آنچه ما دیدیم در عالم که دید وآنچه ما گفتیم در عالم که گفت آنچه بعد از ما بگویند آن ماست زانکه راز گفت نیست از ما نهفت تربیت ما را ز جان مصطفاست لاجرم خود را نمی یابیم جفت تا تویی عطار زیر بار عشق گردنان را زیر بار توست سفت صورت جان است شعرت لاجرم عقل را نظم تو می آید شگفت