غزل شمارهٔ ۱۶۲

گر پرده ز خورشید جمال تو برافتد گل جامه قبا کرده ز پرده به در افتد چون چشم چمن چهره گلرنگ تو بیند خون از دهن غنچه ز تشویر برافتد بشکافت تنم غمزه تو گرچه چو مویی است یک تیر ندیدم که چنین کارگر افتد گر بر جگرم آب نمانده است عجب نیست کاتش ز رخت هر نفس اندر جگر افتد گرچه دل من مرغ بلند است چو سیمرغ لیکن چو دمت خورد به دام تو درافتد گر گلشکری این دل بیمار کند راست آتش ز لب و روی تو در گلشکر افتد بر چشم و لبم زآتش عشق تو بترسم کین آتش از آن است که در خشک و تر افتد من خاک توام پای نهم بر سر افلاک چون باد گرت بر من خاکی گذر افتد بی یاد تو عطار اگر جان به لب آرد جانش همه خون گردد و دل در خطر افتد