غزل شمارهٔ ۱۶۴

در زیر بار عشقت هر توسنی چه سنجد با داو ششدر تو هر کم زنی چه سنجد چون پنجه های شیران عشق تو خرد بشکست در پیش زور عشقت تر دامنی چه سنجد جایی که کوهها را یک ذره وزن نبود هیهات می ندانم تا ارزنی چه سنجد جایی که صد هزاران سلطان به سر درآیند اندر چنان مقامی چوبک زنی چه سنجد جان های پاک بازان خون شد درین بیابان یک مشت ارزن آخر در خرمنی چه سنجد چون پردلان عالم پیشت سپر فکندند با زخم ناوک تو هر جوشنی چه سنجد جان و دلم ز عشقت مستغرقند دایم در عشق چون تو شاهی جان و تنی چه سنجد چون ساکنان گلشن در پایت اوفتادند عطار سر نهاده در گلخنی چه سنجد