غزل شمارهٔ ۱۸۵

لب تو مردمی دیده دارد ولی زلف تو سر گردیده دارد که داند تا سر زلف تو در چین چه زنگی بچه ناگردیده دارد چو حسنت می نگنجد در جهانی به جانم چون رهی دزدیده دارد چو مژه بر سر چشمش نشاند سر یک مژه هر کو دیده دارد وصال تو مگر در چین زلف است که چندین پرده دریده دارد کنون هر کو به جان وصل تو می جست اگر دارد طمع ببریده دارد از آن شوریده ام از پسته تو که شور او بسی شوریده دارد خیال روی تو استاد در قلب ز بهر کین زره پوشیده دارد اگر آهنگ خون ریزی ندارد چرا چندین به خون غلطیده دارد فرید از تو دلی دارد چو بحری که بحری خون چنین جوشیده دارد